Flutningsgeta hitaveituröra
Flutningsgeta hitaveituröra
Hvernig innra þvermál, rennslishraði og ΔT vinna saman og ákvarða hversu mikið varmaafl er hægt að flytja um lögn.
Stærð rörsins ein segir ekki hversu mikið varmaafl það getur flutt. Flutningsgetan ræðst af samspili röramála, rennslis, hitamunar og hönnunarforsendna kerfisins.
Rör flytur vatn – vatnið flytur varmann
Til að meta flutningsgetu hitaveitulagnar þurfum við fyrst að vita hversu mikið vatn getur runnið um rörið við valinn rennslishraða. Síðan er hitamunur framrásar og bakrásar notaður til að reikna hversu mikið varmaafl það rennsli getur flutt.
Finndu raunverulegt innra þvermál
Flutningsgeta rörs byrjar á innra þvermálinu – ID. Það er vatnsrásin inni í rörinu sem skiptir máli fyrir rennslisútreikninginn.
110 − (2 × 10) = 90 mm
Innra þvermál ákvarðar vatnsrásina
Þegar ID er þekkt má reikna flatarmál vatnsrásarinnar.
Þar sem þvermálið er í öðru veldi getur tiltölulega lítil breyting á innra þvermáli haft töluverð áhrif á flatarmálið.
Flatarmál og hraði gefa rennslið
Þegar flatarmál vatnsrásarinnar er þekkt má reikna rúmmálsrennslið við valinn rennslishraða.
Við 1,5 m/s rennslishraða
ΔT breytir rennsli í varmaafl
Rennslið eitt segir ekki hversu mikið varmaafl er flutt. Einnig þarf að vita hitamuninn milli framrásar og bakrásar.
Því meira ΔT sem kerfið nýtir, því meira varmaafl getur sama vatnsmagn flutt.
Rennsli × hitamunur = flutt varmaafl
Fyrir vatn má nota eftirfarandi nálgun þegar rennsli er gefið í l/s:
110 × 10 mm rör · 1,5 m/s · ΔT 40°C
Nú getum við sett öll skrefin saman.
110 − 2 × 10
π × 0,09² / 4
við 1,5 m/s
80°C − 40°C
ΔT hefur bein áhrif á flutningsgetuna
Ef rörið og rennslið haldast óbreytt breytist flutt varmaafl í beinu hlutfalli við ΔT.
Eða öfugt: fyrir sama varmaafl þarf minna rennsli þegar ΔT er stærra.
Valinn rennslishraði breytir niðurstöðunni
Ef hraðinn er aukinn eykst rennslið og þar með reiknað varmaafl. Það þýðir þó ekki að alltaf sé rétt að velja meiri hraða.
Aukinn rennslishraði hefur áhrif á þrýstifall og getur aukið dæluþörf. Því þarf alltaf að skoða vökvafræðina samhliða varmaflutningnum.
„Flutningsgeta“ er ekki algilt hámark rörsins
Útreikningurinn sýnir áætlað varmaafl við ákveðnar forsendur. Endanlegt röraval þarf að taka tillit til fleiri þátta.
Lengd, þvermál, rennsli og hrýfi hafa áhrif á þrýstitap lagnarinnar.
Valinn hraði þarf að henta kerfinu og rekstrarforsendum þess.
Rör og búnaður þurfa að uppfylla þrýstikröfur kerfisins.
Hitastig getur haft áhrif á leyfilegan rekstur ákveðinna rörakerfa.
Beygjur, lokar og annar búnaður bæta við staðbundnu þrýstitapi.
Dælan þarf að geta skilað nauðsynlegu rennsli við þrýstimótstöðu kerfisins.
Rörastærð og varmaafl þarf að skoða saman
ID → A → Q → ΔT → MW
Flutningsgeta hitaveiturörs verður ekki ákvörðuð út frá nafnstærð einni saman. Byrja þarf á raunverulegu innra þvermáli, reikna rennslið við valinn rennslishraða og nota síðan ΔT til að meta varmaaflið.
Að lokum þarf að sannreyna að þrýstifall, þrýstiþol, hitastig, dælur og aðrar rekstrarforsendur styðji valið.
Hvað þýðir SDR?
SDR er hlutfallið milli ytra þvermáls rörs og veggþykktar þess.
Skoða vatnsveitu →